من دچار تکان ایدئولوژیک شدهام!
من دچار تکان شدهام!
من دچار شدهام!
من شدهام!
من میدانستم به پر و پای رد کردن ِ چیزی پیچیدن و پیلهشدن، نشان از میل ناخودآگاه به آن چیز دارد، اما باز هم پیچیدم و پیلهکردم. من میخواستم بگویم از آن متنفرم، اما هی به آن بازگشتم و بازگشتم و بازگشتم. من چیزیم شده و کمی ناخوشام. کمی شوق ِ ناخوشی دارم؛ مثل آنوقتهای هرروزهی نوجوانیام که مدام ناخوش ِ آموختن میشدم و سرگیجه و دلپیچه میگرفتم و از شوق کم میماند بمیرم. کمی دیر نیست آقای ابوریحان بیرونی ِ کلاس ِ پنجم؟
چه شوری در این شورهزار!
امّا شاید این بازگشت، جهانیتر از خیالهای من باشد. یعنی من شدهباشم حسگر یا همان سنسور ِ همیشهگی داروَگی. همان که میداند کی میرسد باران! چیزی مثل یک قطرهی کوچک که آغازگر ِ سیلاب ِ باران ِ ماکوندیی ِ مارکزی باشد. از ادبیات ِ ملوس ِ شما چه کاری ساختهاست؟ و خواندن ِ یک کتاب داستان در این هول و ولای باران و خون و استحاله چه بیربط کاری ست!
یعنی باید برگردی و خط بزنی. که مثلاً آنجا و اینجایی چرند بافتهای، بیخود لافیدهای، که بارانندیدهگیات شرمسار ِ گلهات کرده و ندانستهای. کجای کاری کاکاجان؟ گُرگ ِ یوسفلیس!
تفاوت یک سیاستمدار و یک روشنفکر همینجاهاست: اقرار به خطا. اقرار به شتابزدهگی. اقرار به بیدقتی و خوشخیالی. موشمُردهی عوضی. کِرم ِ کابوس. آجر ِ نپختهی برگشتی. به قول برادرم: گوشتخوار ِ پدرسگ.
بو. حماسه. خیابان. کوه. صبح ِ فردا. آبگوشت ِ مشقربان. فلامینگو. ماتریالیسم تاریخی. مشروطیت. زبان ِ شاملویی. دوباره از آغاز. لمس. لهله ِ ارضاء. بکارت ِ سبزینه. نیمهی دوم ِ رضاخانی. بیست ِ شهریور. یازده ِ سپتامبر. ماست ِ موسیر. شاهزاده میشکین. آقای میکاوبر. بکی شارپ. نوذر. خالد. وترن. هانس کاستورپ. مارال. کمی خودم. کمی تو. کمی نور. کمی صابون. بیگبنگ. بنگ!
دوستان... گوش کنید...