...
کودکان ِ سایه در راهند،
پرنده‌های مهاجر نور برمی‌دارند،
با آوازخواندن، زمان خویش را خلق می‌کنند و با پریدن، فضای خویش را.
...

... در کنار دامنه‌های آتش، به تخته‌ سنگی تکیه می‌دهم
و به افقی چشم می‌دوزم که بوی تو می‌دهد.
آذرخشی در آسمان درز می‌گشاید و سرتاسر افق را می‌شکافد
چون کودکی هراسیده سر بر دامنت می‌نهم
و چهره‌ی رنگ‌پریده‌ام را با شاه‌گیسوی بارانی‌ات می‌پوشانم...

"مارک تواین"، طنزنویس بزرگ، می‌گفت " انسان فقط یک سلاح کاری دارد و آن هم خنده است". صدام بی‌آن‌که مارک تواین را خوانده‌باشد، می‌دانست چگونه این سلاح را به وحشتناک‌ترین شیوه، به‌کار گیرد